ประวัติส่วนตัว

แนะนำตัวกันซักนิดนะค่ะ..!!!

ชื่อ นางสาวจิราวรรณ นามสกุล แสนศรี
ชื่อเล่น ปริม
เกิด 15 มีนาคม 2531
อายุ 20 ปี
น้ำหนัก 45 กก.
ส่วนสูง 161 ซม.
ภูมิลำเนา จังหวัดสุพรรณบุรี
ที่อยู่ 29 หมู่ 2 ตำบล ด่านช้าง อำเภอ ด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี
ที่อยู่ปัจจุบัน กัญญาเอาส์ จรัลสนิทวงศ์ 57 แขวงบางบำหรุ เขตบางพลัด กทม.

การศึกษา
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา 3 จังหวัดสุพรรณบุรี
ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย วิทยาลัยอาชีวศึกษาจังหวัดสุพรรณบุรี (สาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ)
การศึกษาปัจจุบัน
ระดับปริญญาตรี มหาวิยาลัยราชภัฏสวนดุสิต
คณะวิทยาการจัดการ โปรแกรมวิชาบริหารธุรกิจ สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ
ความชื่นชอบ
สีที่ชอบ สีดำ，เขียว，ขาว
สัตว์ที่ชอบ สุนัข
อาหารที่ชอบ อาหารทะเล，อาหารอีสาน
แนวเพลงที่ชอบ ฮิพฮอพ，ป๊อป, โซล
เวลาว่าง ฟังเพลงเล่นอินเตอร์เน็ตช๊อปฯ
คติ ทำวันนี้ให้ดีที่สุด
ข้อมูลการติดต่อ
โทรศัพท์ 085-1900791
อีเมลล์ nongpim_066@hotmail.com

ย้อนเวลาไปดูโครงการปลาตีนกันซักนิด..！

โครงการที่ทำในการเรียนวิชาเตรียมฝึกฯ คือ โครงการอนุรักษ์พันธุ์ปลาตีน อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ

วันที่กลุ่มเราได้ลงพื้นที่ไปทำโครงการคือวันเสาร์ที่ 16 สิงหาคม 2551 โดยมีตะวันเป็นหัวหน้ากลุ่ม ไปกันทั้งหมดสิบคน โดยนั่งรถเมล์สาย 20 จากแยกมหัยสวรรค์ประมาณ 30 นาทีไปลงที่เจดีย์และนั่งเรือข้ามฝั่งไปฝั่งปากน้ำ จากนั้นเราก็นั่งรถเมล์จากศาลากลางจังหวัดสมุทรปราการ เพื่อไปถ่ายรูปปลาตีนที่ตากอากาศบางปู ระหว่างทางที่นั่งรถไปก็ได้ชมวิวทิวทัศน์ข้างทาง ก็โอเคเหมือนกัน พอถึงตากอากาศบางปู ก็ต้องเดินเข้าไปชายทะเลน้ำกร่อยประมาณ 100 เมตร ตอนนั้นอากาศร้อนมากพอเดินไปถึงก็เกือบเที่ยงและตอนนั้นน้ำก็ขึ้นแล้วจึงยังถ่ายรูปปลาตีนไม่ได้ พวกเราจึงได้ไปทานอาหารที่ตากอากาศ จากนั้นก็ไปชมนิทรรศการการอนุรักษ์ป่าชานเลนและสัตว์ที่อาศัยอยู่ตามป่าชายเลนในรถที่เป็นตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ เมื่อชมนิทรรศการเสร็จ ก็ได้ไปเดินสำรวจป่าชายเลนแล้วเริ่มเจอปลาตีนแล้ว ปลาตีนจะอยู่ตามหลุมโคลน ตามป่าชายเลน พอเราเดินเข้าไปมันก็จะวิ่งเร็วมาก ปลาตีนจะวิ่งโดยใช้ครีบ นอกจากปลาตีนแล้ว เราก็ยังเจอปูแสม นกทะเล และที่สำคัญยุงเยอะมากๆ เพื่อนๆ โดนยุงกัดกันทุกคนจนเป็นผื่นแดงโดยเฉพาะตะวันหัวหน้ากลุ่มแล้วตะวันก็นึกขึ้นได้ว่าพามาผิดที่ ที่ที่ตะวันเคยมาเมื่อหลายปีที่แล้วคือวัดอโศกไม่ใช่บางปู เมื่อถ่ายรูปที่บางปูเสร็จเราก็นั่งรถเมล์ย้อนกลับไปที่วัดอโศกการาม เพื่อไปถ่ายรูปปลาตีน ที่วัดอโศกฯ มีปลาตีนเยอะมากเราสามรถถ่ายรู้ได้เยอะและยังได้ไปถ่ายรูปทะเล แต่เป็นทะเลสีดำ จากวัดอโศกพวกเราก็ได้เดินทางกลับ ตอนนั้นรู้สึกเคืองตะวันมากที่พาไปร้อนแถมโดนยุ่งกัดจนคันไปทั้งตัว ตอนกลับทุกคนรู้สึกเหนื่อยกันมากบ่นกันเป็นแถว ในขณะที่จะเดินไปขึ้นรถเมล์ แต่ตะวันกลับบอกว่า จะไปเตะบอลต่อเพราะตะวันฟิตมาก "เพื่อนก็เหนื๊อยเหนื่อย ยังจะมาตลกอีกนะตะวัน"

การเรียน วิชาเตรียมฝึกประสบการณ์วิชาชีพบริหารธุรกิจ

วิชา เตรียมฝึกฯ นะเหรอ!
ก็ต้องแต่งกายให้เรียบร้อยที่สุดไงถ้าไม่เรียบร้อยก็ไม่ได้เข้าเรียน เรียบร้อยในที่นี้ก็คือ กระโปรงต้องยาว ๆ เสื้อต้องตัวไม่เล็ก ผมต้องรัดให้เรียบร้อย คือทุกคนที่มาเรียนต้องแต่งกายให้เรียบร้อย ตอนมาเรียนคาบแรกจำได้ว่าตัวเองไม่เรียบร้อยเลยซักอย่าง ก็โดนอาจารย์ดุไปก็เซ็งเหมือนกันว่าอะไรต้องเรียบร้อยขนาดนี้เลยหรอ ทำสีผมก็ไม่ได้หรอ เซ็งเลยอะ แต่ตอนนี้ปรับปรุงตัวเองแล้วค่ะ ไม่เรียบร้อยเดี๋ยวไม่ได้เข้าเรียน จะเดือดร้อนอย่างมากเลยค่ะ

ประโยชน์ที่ได้รับจากการเรียนนั้นมีมากมาย เช่น กิจกรรมของแขนงต่างๆ โดยเฉพาะแขนงของเราเองคือคอมพิวเตอร์ธุรกิจค่ะ ได้ทำโครงการกับเพื่อนๆ ทำให้เรามีความสามัคคีกันมากขึ้นและมีความรับผิดชอบด้วย
การได้มาเรียนวิชานี้ทำให้ตัวเองเปลี่ยนไปเยอะ ที่เห็นได้ชัดคือเรื่องการแต่งกาย,การตรงต่อเวลา ,การมีระเบียบวินัยและการมีความรับผิดชอบมากขึ้น เมื่อเปรีบบเทียบกับวิชาอื่นๆ ก็เห็นว่าดี เป็นโอกาสที่ดีทำให้เราได้ทำหน้าที่เป็นนักศึกษาที่ดีบ้าง จากที่เมื่อก่อนเป็นคนชอบแต่งกายไม่เรียบร้อย เพราะคิดว่าการใส่กระโปรงยาวๆ มันดูเชย แต่ตอนนี้ก็ไม่เห็นมันเป็นอะไร ก็ไม่เชยนะ มีเพื่อนใส่เยอะไง... เรียกว่าดูดีไปอีกแบบดีกว่า....ทีสำคัญคือการเรียนวิชานี้ทำให้เราเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น มีความรับผิดชอบมากขึ้น ต้องมาเรียนให้ตรงเวลา ได้เจอเพื่อนหลายๆ แขนงวิชา ได้รู้จักอาจารย์ที่เราไม่เคยรู้จักหลายท่าน เป็นวิชาที่เราเรียนแล้วได้ประโยชน์เยอะมาก เหมือนเป็นการฝึกฝนตนเองมีความพร้อมไปสู่โลกของการทำงาน